Geplaatst in Geen categorie

Het is je moeder

Oma

Vandaag zag ik mijn moeder. Dat vond ik fijn, maar de gelegenheid was verdrietig. Op een bepaald moment kom je familieleden vooral tegen op begrafenissen. Dan deel je verdriet. Ook als iemand
een mooie leeftijd heeft behaald en een rijk leven had.

Met mijn moeder wandelde ik. Voetje voor voetje over de begraafplaats. In een zwijgzame rij met mensen. Het was doodstil, ijskoud en miezerde zacht. Ik had koude vingers en miste mijn warme handschoenen. Intussen las ik de ondersteunende teksten op stenen van overledenen. Ze hadden bijna allemaal dezelfde boodschap. Wees blij dat iemand heeft geleefd. Wees dankbaar. Treur niet. Kijk terug op de mooie momenten die je met de overledene hebt gehad. Misschien heeft iemand een zachte dood gehad. En dat is mooi. Zo’n warm afscheid. Ik gun het iedereen.

Hoe oud iemand ook wordt. Hoe liefdevol je samen hebt geleefd. Dat grijze, kleine omaatje. Dat was wel je moeder. Zij heeft jou met veel pijn op de wereld gezet. Dag en nacht verzorgd. Liefgehad. Gestraft en geknuffeld. Ze was er altijd. Ook als je haar heel hard in haar buik schopte omdat je geen schone luier aan wilde. Toen je ouder was, was je ook al niet altijd even lief voor je moeder. Je schaamde je voor haar als ze gek deed in het bijzijn van je vrienden. Toen je nog ouder werd, realiseerde je je dat je moeder eigenlijk wel altijd voor je klaarstond. Misschien voel je je schuldig, omdat je dat niet altijd hebt gezegd. Waarschijnlijk zal je moeder haar ogen sluiten en haar hoofd schudden. ‘Nee hoor kind. Dat hoeft niet’.

Wees niet alleen maar dankbaar en tevreden. Ook al wordt je moeder stokoud, heeft ze een bloemrijk en liefdevol leven gehad en heeft ze zelf gezegd dat het goed was. Je mist haar. En dat voelt verdrietig. Daar mag je om huilen. Zo hard als je kan. Zo vaak als je wilt.
Het is je moeder.

Geplaatst in De mensen

De mensen luisteren niet

Eigenlijk zijn er maar weinig mensen die écht luisteren. Naar mijn idee wachten mensen vaak in een gesprek op het moment waarop ze zelf kunnen gaan praten. En als De Mensen dan ook nog zeggen: ‘Ik luister wel hoor, ik kan precies herhalen wat je zei’. Dan weet je zeker dat iemand absoluut níet geluisterd heeft.

Laatst had ik een flinke discussie met iemand. Zij sprak op inhoudsniveau, terwijl ik moeite had met het proces. En dat luistert heel nauw. Want ik ben zo iemand die het proces een warm hart toedraagt. Vaak gaat het me niet eens per se om het resultaat, maar over hoe er wordt gecommuniceerd over een beslissing of een gebeurtenis. We kwamen in het gesprek geen spat dichter tot elkaar. Ik begreep inhoudelijk goed wat ze zei en ik merkte dat ze zichzelf vooral wilde verdedigen en uitleggen wat er was gebeurd. Nog steeds voelde ik me niet gehoord.

Later besprak ik het inhouds/procesverhaal met mijn man. Hij bekeek de casus met een kritisch oog en vond dat mijn gesprekspartner op één bepaald onderdeel een punt had. Verder was hij het met me eens dat het proces geen schoonheidsprijs verdiende en hij begreep mijn verbazing dat ik daar niet in gehoord werd. Ik was blij met deze spiegel, want het zorgde bij mij voor meer begrip. Blijkbaar voelden mijn gesprekspartner en ik ons allebei niet gehoord.

Echt luisteren

‘De Mensen om je heen zijn spiegels’, las ik laatst ergens. Dit betekent dat anderen delen van jezelf naar je terug reflecteren. De kwaliteiten die je het meest bewondert in anderen zijn eigenschappen die je zelf belangrijk vindt. Datzelfde geldt voor degenen waarvan je de kwaliteiten niet leuk vindt. Zaken die ik belangrijk vind en bij anderen bewonder, zijn bijvoorbeeld eigenheid en moed. Ik vind het moedig dat mijn gesprekspartner het gesprek aanging met iemand zoals ik. En dat ga ik haar binnenkort zeggen ook. Omdat het moed.

 

 

Geplaatst in Bijzonderheden

Midden Tussen De Mensen

Hokjes

Er wonen psychiatrische patiënten tussen De Mensen.
Echt waar. Misschien is uw buurvrouw wel hartstikke gek en hebben ZE dat nooit tegen u verteld.

Laatst was er een vreselijk bericht in het nieuws. Nu wordt het nieuws natuurlijk overspoeld met nare berichten. De wereld heeft hulp nodig. Soms trekt zo’n bericht mijn aandacht omdat het me raakt op een bepaald vlak. Dan moet ik er iets mee. En dan schrijf ik. Niet eens omdat het kan. Omdat het moet.

Zo is het u wellicht niet ontgaan dat er een man is vermoord. Hij is begraven in de tuin van de verdachte. Als ik zoiets lees, gaat er al automatisch een film in mijn hoofd spelen. Hoe dat is gebeurd, waar, hoe laat het was en wie er bij waren. Dat is niet altijd handig, want daar heb ik dan last van. Maar goed. Het is zo. Nu las ik in het nieuws dat het om een psychiatrisch patiënt gaat. Iemand die ambulant begeleid werd en in een oefenhuis woonde.

Zouden ZE (in dit geval bedoel ik DÉ media) het ook benoemd hebben als de verdachte een ernstige lichamelijke ziekte had? Hoe komt het dat de NOS met grote letters benoemt dat de verdachte een psychiatrisch patiënt is? Maar goed. In een psychose kunnen mensen verschrikkelijke dingen doen. Dus die link begrijp ik. Maar toen:

‘Niet alleen in Kloosterburen wonen psychiatrisch patiënten midden tussen de mensen. Keroazie heeft ook ‘oefenhuizen’ in andere plaatsen’.
Mensen. Er wonen psychiatrische patiënten MIDDEN TUSSEN DE MENSEN!

Want, voor het geval u het nog niet wist. Psychiatrische patiënten zijn geen mensen. Ik weet niet wat het zijn. Het zijn gewoon patiënten. Gestoorde figuren. En hokjesdenken is normaal, zo vindt DE wetenschap. ‘Categoriseren is simpelweg een efficiënte manier om de wereld te versimpelen’. En dat heeft hoogleraar Wigboldus onderzocht.

Als u maar weet dat u dat hokjesdenken nooit op een individu mag betrekken. De ene psychiatrische patiënt is de andere niet. Maar denkt u verder vooral lekker in hokjes. Iedereen denkt in hokjes. Ik ook. En ik zit nog steeds Midden Tussen De Mensen.

Geplaatst in Geen categorie

Ik snauw van jou

 
De mensen zeiden best leuke dingen over mijn pony. Ze zeiden het op Facebook of in het echt. Mijn zoon vond het niet mooi en dat is prima.

Toch is het leuk om fijne reacties te krijgen. Al zeggen we stoer dat het ons niet uitmaakt. Het maakt wel uit. Iedereen is immers op zoek naar erkenning. Iedereen vindt het fijn om te horen dat hij iets goed doet. Erkenning geeft jouw leven zin. Het geeft je bestaansrecht. Voor de een is het belangrijk om het huis altijd spik en span te hebben. Iemand anders wil gewaardeerd worden op zijn zangkwaliteiten en weer een ander wil geprezen worden om zijn sociale vaardigheden. Complimenten zijn fijn en likes leuk. 

Ooit interviewde ik Hanna Bervoets toen ze Of hoe waarom net had uitgebracht. Ze googelde zichzelf geregeld. Op zoek naar feedback van het publiek. ‘Maar dat doe ik nu niet meer’, zei ze resoluut. 

Ik begreep haar niet meteen. Ze had goede recensies. De mensen vonden haar leuk, getalenteerd en creatief. ‘Maar een sneer blijft langer hangen dan een compliment’, zei ze. 

Helaas hebben mensen een aangeboren neiging om te focussen op het negatieve. We hebben ingebouwde voelsprieten voor gevaar. Daarom een oproep aan de mensen: stop met sneren! We worden er ongelukkig en verdrietig van. Zowel online als in real life. Zeg iets leuks en houd anders je mond. Kijk eerst eens naar jezelf voordat degene waar je het meest van houdt weer een snauw te pakken heeft. 

En bovenal: blijf beschaefd. Ik wens u, maar mezelf niet minder, een beschaefd weekend toe. 

Geplaatst in Geen categorie

Kijk haar dan. Gek.

Kijk haar dan. Gek.

Tijl vond mijn nieuwe kapsel niet mooi.
‘Je haar is gek, mama’.
Hij heeft gelijk. En niet alleen mijn haar is gek.
Een tijdje terug had ik bijvoorbeeld brainshocks. Gewoon (of, nou ja) van die schokjes die door je hersenen wandelen. Ik was misselijk alsof ik in de eerste drie maanden van een zwangerschap zat, had een soort van paniekaanval en had het idee dat het nooit meer over zou gaan. Ik was aan het afbouwen met venlafaxine en dat duurde nogal. Mijn arts dacht dat ik na de geboorte van Bo wel een extraatje kon gebruiken en daar was ik het mee eens. Nu mocht het er wel weer af. Vond ik. En ja, ik overleg altijd eerst met mijn arts. Zij vond het ook.
Tussen de shocks door googelde ik even. Tja, het was gewoon heel normaal. Als je stopt met venlafaxine, heb je daar even flink last van. Een feest van herkenning. Fijne feestdagen ook.

Een bijkomend voordeel van deze stopactie was dat ik van de een op andere dag niet meer taalde naar zoet. Tijdens venlafaxine had ik niet eens zin om te snoepen, nee. Het voelde gewoon afschuwelijk als ik het niet deed. Het was een soort van opluchting dat ik weer een spekje in mijn mond kon stoppen. En natuurlijk, elk pondje… u kent het wel. Maar dit spul werkt gewoon een suikerverslaving in de hand. En was ik daar goed over voorgelicht? Mwah.

Ik schrijf niet meer onder een pseudoniem. Ik ben gewoon Aefke en ik gebruik chemische middelen om mijn bipolaire stoornis onder controle te houden. Ben ik dan nog wel mezelf? Ja hoor. Ik denk dat ik meer mezelf ben met een paar pilletjes, dan dat ik in een impuls een cabriolet koop of van ellende in een hoekje aan mijn net geknipte haar zit te trekken.

Daar zijn de meningen over verdeeld. En dat mag.
Maar ik ben blij dat ik weer alleen met mijn lithium ben.

 

 

 

Geplaatst in De bestsellerbitch

De bestsellerbitch

Aefke ten Hagen en Casper

‘Wat is jouw wens voor 2016?’ vroeg iemand.
‘Een bestseller schrijven’, zei ik.
‘Een bestseller? Waarom niet gewoon een goed boek?’
‘Omdat het fijn is om een bestseller te schrijven’.
‘Tsssk. Wat een HeleenvanRoyen-antwoord’, vond diegene.
Nou en. Dacht ik. Ik ben dol op Heleen. En liever een bestsellerbitch dan niet.

Elke schrijver wil het. Gevierd en gelezen worden. En daarom roep ik, Aefke ten Hagen, 2016 uit tot het jaar van het boek. 

Ik wens u allen veel leesplezier en boekengeluk toe. Voor 2016 en alle jaren daarna.