Geplaatst in Mijn moeder kookt soep van tafelpoten

Interview in VRIJ

Mama is leuk, lief en anders

Aefke Ten Hagen:

’Iedereen was voorbereid op een manie, depressie of psychose maar ik was een doodgewone dolgelukkige moeder. Heel blij maar niet gek’

We worden – als het goed is – gevormd, gevoed en gesteund door onze familie en directe omgeving. Lichamelijk, geestelijk en spiritueel. Journalist Nancy Ubert verdiept zich voor de serie ’Wij zijn zo’ in het gezinsleven en spreekt met uiteenlopende mensen over familie en alles wat daarbij past.

Tekst en foto: Nancy Ubert

Haar bipolaire stoornis heeft ze van geen vreemde. ,,Mijn vader heeft ook last van extreme pieken. Of hij dacht de hele wereld aan te kunnen of hij had last van een ernstige depressie. Het kleurde mijn jeugd.’’ Ondanks die ervaring hebben schrijfster Aefke Ten Hagen en haar man Tijmen bewust voor kinderen gekozen. ,,Het verschil is dat er bij ons in huis gewoon over mijn ziekte gesproken mag worden.’’

Laatst waren haar zoons – Tijl van zes en Bo van vier – flink aan het klieren. Aefke gaf ze een reprimande en sommeerde dat ze nu echt naar school moesten. ,,Hoorde ik mijn oudste zeggen ’Mama heeft een bipolaire stoornis, dan krijg je dat’. Natuurlijk speelde mijn ziekte op dat moment totaal geen rol. De opmerking vond ik prachtig. Mijn kinderen mogen erover praten. Met wie ze willen. Ik denk dat die openheid zorgt voor veiligheid. Dat was bij ons thuis – ik heb nog twee broers en zus – wel anders. Je hangt je vuile was niet buiten, was het motto. Mijn moeder heeft een zwaar leven gehad. Het onvoorspelbare gedrag van mijn vader drukte een grote stempel op het gezinsleven. Vroeger sprak de psych met de patiënt maar niet met de rest van de familie. Ook dat is tegenwoordig gelukkig heel anders.’’

,,Het was bij ons thuis allemaal zo ingewikkeld. Mijn man Tijmen komt uit een heerlijk warm nest. Ik ken geen harmonieuzer familie dan die van hem. Dat doet mij heel goed. Ik voel me veilig bij mijn mans familie. Tijmen en ik verschillen van enorm van elkaar. Hij is een rustige, gestructureerde man. Maar ik ben op sociaal gebied veel actiever. Hij trapt op de rem als ik dat nodig heb en ik trap hem uit huis als ik vind dat hij weer eens wat leuks moet gaat doen met zijn vrienden. Dat waardeert hij in me.’’

Gillend weglopen

,,We kenden elkaar twee jaar toen bij mij een bipolaire stoornis werd vastgesteld. We zijn nu vijftien jaar samen. Hij had natuurlijk meteen gillend moeten weglopen na die diagnose maar dat deed hij niet. Gelukkig maar. We horen bij elkaar. Ik kan me niet voorstellen dat we ooit scheiden. Dat zou ik trouwens ook vreselijk voor de kinderen vinden, hij is hun rots in de branding.’’

,,Afgelopen zomer maakte ik een manische periode door. De kinderen vonden dat ergens wel leuk. ’Mogen we nog een ijsje?’ ’Natuurlijk jongens’. Ik had geen rem meer. Zo bleef ik maar kopen. ’En nu haal je die Zalando app van je telefoon af’, besliste Tijmen voor me. Daar schrok ik behoorlijk van. Met die keer dat ik tot drie uur ’s nachts aan de boemel ging met collega’s, was mijn echtgenoot ook niet zo blij. Ik had niks van me laten horen en was verbaasd dat hij met een lijkbleek, getergd gezicht op me zat te wachten. Als ik anderen over mijn gekke gedrag vertel, klinkt het best humoristisch maar de bittere waarheid is dat ik in zo’n manische of zo’n depressieve periode gewoon hartstikke ziek ben. Tijmen schiet dan meteen in een overlevingsstand. Gelukkig kunnen we er beiden goed over praten. En heb ik mijn ziekte redelijk onder controle. Ook omdat ik mezelf gezonde leefgewoonten heb aangeleerd. Ik ben gestopt met het drinken van alcohol, ik sport regelmatig, zorg dat ik op tijd naar bed ga en eet gezond. Waarschijnlijk heeft dat ook geholpen dat ik tien jaar achter elkaar stabiel ben gebleven.’’

,,De kinderen hebben nu een keer een manie en een depressie meegemaakt. In die donkere periode, twee jaar geleden, kwamen mijn schoonouders me helpen met de kinderen. Ik was zo ernstig depressief dat ik niet meer voor de jongens kon zorgen. Dat vond ik zo erg. Mij schoonouders waren heel goed en lief voor me. ’Het komt weer goed’, zeiden ze. Ik kon dat op dat moment niet echt geloven. Een depressie is zo verschrikkelijk naar. En de dagen kruipen voorbij. Opmerkingen als ’Geef je zelf een schop onder de kont’ zijn de oplossing niet. Ik kreeg medicatie maar het heeft bij elkaar toch nog zes weken geduurd.’’

Plan

,,Ik werk nu, samen met mijn psycholoog aan een plan om te voorkomen dat ik te hoog of te diep ga. Zo’n manische of depressieve periode ontstaat niet van de een op de andere dag. Voortaan wordt er eerder ingegrepen.’’

,,Er is nog nooit iemand geweest die aan mij gevraagd heeft: ’Waarom heb je voor kinderen gekozen’. Op een kennis die bewust kinderloos is, na. Het was een oerdrang. Ik wilde zo graag moeder worden. We hebben lang op ze moeten wachten dus ik durf wel te stellen dat het een weloverwogen stap is geweest, een superbewuste keuze. Ik was ook alleen maar gelukkig na de bevallingen. Iedereen was voorbereid op een manie, depressie of psychose maar ik was een doodgewone dolgelukkige moeder. Heel blij maar niet gek. Zorgen voor een kind is heel aards. De verantwoordelijkheid houd je op de been en geeft je de moed en kracht om door te gaan.’’

Stabiele genen

Naar schatting kampen een kleine 100.000 mensen in ons land met een bipolaire stoornis. Over de aandoening is nog (te) weinig bekend. Wel staat vast dat erfelijkheid een rol kan spelen. ,,Ik denk niet dat Tijl en Bo de ziekte hebben meegekregen. De stabiele genen van Tijmen overheersen. ’Dit is een gewoon leuk jongetje’, zei de consultatiebureauarts over Tijl. Een belangrijke bevestiging van dat wat ik zelf diep in mijn hart al wist.’’

Aefke (44) werkt vier dagen in de week als communicatieadviseur bij een instelling voor Geestelijke Gezondheidszorg. ,,Aanvankelijk heb ik niets over mijn situatie verteld. Terwijl een organisatie als deze er natuurlijk juist voor openstaat. Inmiddels weet mijn werkgever het wel en dat is alleen maar fijn.

Aefke schrijft ook boeken. ’Mijn moeder kookt soep van tafelpoten’ verschijnt in november bij de Alkmaarse uitgeverij Kluitman. In dit jeugdboek lees je dat Fiep het er best moeilijk mee heeft dat haar moeder een bipolaire stoornis heeft, maar moeilijk mee. Terwijl er in haar eigen leven allerlei spannende dingen gebeuren maakt ze zich zorgen over wat er thuis aan de hand is. De ene dag brengt moeder haar in een elfenjurk naar school en op andere momenten is mama juist erg verdrietig. Dit maakt het leven voor Fiep behoorlijk ingewikkeld. ,,Het boek verschijnt op 22 november, dat is de dag van het kopp-kind. Kopp staat voor ‘Kinderen van Ouders met Psychische Problemen’. Door de situatie waarin ze opgroeien, kunnen deze kinderen behoorlijk in de knel komen te zitten. Vandaar ook dit nieuwe boek. Het thema moet bespreek zijn. Ik heb eerder boeken over bipolaire stoornis geschreven. Onder pseudoniem, ik was er nog niet aan toe om echt met mijn verhaal naar buiten te komen. Dat ik me niet langer verstop komt door mijn jongens. Ik wil ze leren dat ze zich best voor me mogen schamen als ik uit de bocht vlieg maar dat mijn ziekte geen geheim hoeft te blijven.’’

 

’Mijn moeder kookt soep van tafelpoten’

Bij de Alkmaarse uitgeverij Kluitman verschijnt op 22 november ’Mijn moeder kookt soep van tafelpoten’. In dit jeugdboek vertelt Aefke ten Hagen het verhaal van de elfjarige Fiep die opgroeit met een moeder met een bipolaire stoornis. ,,Ik heb gemerkt dat er niet veel echte kinderboeken zijn over dit onderwerp. Een bipolaire stoornis is niet alleen vervelend voor de zieke maar ook vooral voor zijn of haar omgeving.’’ Met het boek wil Aefke het onderwerp bespreekbaar maken voor kinderen en ouders die hiermee worstelen.

Geplaatst in Liefde. Veel liefde

Zoeter dan wraak

Zo leuk om aan deze bundel mee te schrijven! Mijn korte verhaal heet: De heidag. Nu ben ik al iemand die zich niet per se verheugt op heidagen, maar dit is er een waar je u tegen zegt. En verder…

Een lijk in een moeras, een onverwacht overlijden in een chique villa, onverklaarbare doden. Ongelukkige omstandigheden of kwade opzet? Hoe sluw moet je zijn? Vergelding, liefde en moord spelen de hoofdrol in tien zinderende verhalen.

Boekpresentatie: 16 november 2019. SAVE THE DATE. 

Zoeter dan wraak bundel SAVE THE DATE

 

Motief voor deze bloedstollende bundel: het goede doel.

AUTEURS:
Linda Jansma, Jacqueline P. F. Coppens, Marcella Kleine, Iris Boter, Marjolein van der Gaag, Anita Terpstra, Diana van Hal, Svea Ersson, Aefke Ten Hagen en Katja Schoondergang

Geplaatst in Liefde. Veel liefde, Pieken en dalen

#Ikbenopen

Vandaag las ik onderstaand berichtje op Twitter:

Vandaag is het de #dagvandepsychischegezondheid. GGZ Nederland is open en helpt mee om mentale gezondheid bespreekbaar te maken. Help jij ook mee? WIE NOMINEER JIJ? #IkBenOpen

Meedoen is simpel. Je tekent met een stift of een fijne pen een rondje op je hand en zet een foto van jezelf op Social Media.

#ikbenopen
#ikbenopen

 

Ja, ik ben dan wel open, maar dat is een heel proces geweest. Eerst schreef ik onder mijn pseudoniem, maar nu ben ik gewoon Aefke. Ik nomineer niemand anders, omdat ik iedereen zijn eigen proces in de openheid gun. Ik wil niemand dwingen om ook open te zijn over haar psychische kwetsbaarheid. Wel weet ik dat ik me beter, gelukkiger en gezonder voel nu ik gewoon kan zeggen: ik ben Aefke en ik heb een bipolaire stoornis. Ik heb een boek geschreven voor (KOPP)kinderen van 10/12 jaar, om hen een hart onder de riem te steken en te zeggen: praat erover. Met een leuke juf, een fijne buurvrouw of een goede vriendin. Houd de vuile was niet binnen, daar word je alleen maar heel verdrietig van.

Daarom nomineer ik mezelf. Ik wil me hard blijven maken voor openheid. Niet alleen voor volwassenen, maar ook voor kinderen.

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Liefde. Veel liefde

De kaart van vandaag

Elke dag trekken mijn collega´s en ik een emotiekaart van Stine Jensen. 

Vandaag trok ik deze:
Kaarten Stine Jensen

Alleen is niet hetzelfde als eenzaam; eenzaam ben je als je tegen je zin alleen bent en graag gezelschap zou willen. Ik vind het heerlijk om af en toe alleen te zijn. Een huis voor mezelf te hebben en lekker te schrijven. Hoe voel jij je vandaag? Voor een reactie geven: ff scrollen naar beneden, dan kun je kwijt wat je wilt!

 

Geplaatst in Liefde. Veel liefde

Mijn vader is een hoarder

Mijn vader is een boekenverzamelaar. Sinds een aantal jaren weet ik dat dat verzamelen een naam heeft. Mijn vader is een heuse hoarder. En dan niet zo´n hoarder die je wel eens ziet op tv. Alles wat hij aan kantoorartikelen verzamelde, lag keurig gesorteerd in een kast. Alle boeken stonden op alfabet. Maar het kon maar zo zijn dat hij een bepaald boekengeschenk tien keer had. En daar mocht er dan niet één van weg. Mijn vader heeft me zo de liefde voor literatuur meegegeven. Op een dag kwam hij thuis met een boek van Yvonne Keuls. Het was toen al wat beduimeld, maar mijn vader was trots. ‘Dat is een hele goede schrijfster. Let jij maar eens op.’ Ik las het boek die avond in één keer uit. En de volgende avond weer. Ik herlas het volgens mij wel twintig keer. En mijn vader sleepte de boeken voor me aan. Jan Rap en zijn maat, de moeder van David S. Het kon niet op. Ik verdronk in de boeken. Ik zoog alles op en was fan. Fan van Yvonne Keuls. Ik heb de boeken allemaal bewaard. Hoe beduimeld en kapotgelezen ook. Ik ben een hoarder in mijn eigen kleine huis. Mijn boeken staan ook op alfabet en ik word ziedend als iemand een boek uit mijn bibliotheekje pakt en het verkeerd terug zet. Ik lijk op mijn vader. En ik ben er trots op.

 

Het verrotte leven van Floortje BLoem
Beduimeld boek van Yvonne Keuls
Geplaatst in De mensen

Een zwerver is niet zielig

 

Vandaag ging ik naar de pedicure. Voor de gelegenheid deed ik er ook nog een gelnagellakbehandeling bij. Wat een weelde. Ik baadde in luxe en comfort. Maar wel het soort luxe waarvan ik me bewust ben dat ik in rijkdom leef. Ik kan naar de pedicure, ik kan een nieuwe lippenstift kopen en hoef niet moeilijk te doen over een nieuw paar schoenen. De pedicure vroeg me waar ik werkte en wat ik daar deed. Ik deed meteen een boekje open over de visie en missie van Lister. Over dat we geloven in herstel voor iedereen. Dat iemand nog zo in de shit kan zitten, maar we geloven dat het ooit beter gaat. We geven mensen niet op. ‘Maar´, zei de pedicure, ‘niet alle zwervers zijn zielig. Toch?’

‘Zou je willen ruilen?’, vroeg ik.
Ze schudde haar hoofd en deed het laatste laagje nagellak op mijn tenen.
Een zwerver (dakloze) is niet per se zielig, maar gisteren sprak ik nog een man in de Twijnstraat die door een scheiding op straat was komen te staan. Dat is tragisch. Triest. En misschien ook wel zielig.