Geplaatst in De mensen

Heerlijk. Even geen kinderen

Relax

De mensen schrikken er zo van als iemand het benoemt.
‘Lekker. Even geen kinderen. Nu kunnen Johan en ik tenminste eindelijk even rustig de zolder opruimen’.
Anderen reageren dan geshockeerd. Prijs je eens gelukkig met je gezonde kinderen! Hoe durven de mensen zo te praten over hun bloedjes. ‘Lekker. Even geen kinderen’.

Maar nu even hypothetisch. Stel dat ik tijd voor mezelf heb. Dan wil ik wel even
– Mijn boek afschrijven
– Bloggen
– Een mooi boek lezen
– Een weekend weg met mijn leuke man
– Kletsen met vriendinnen
– Uren bijbeppen met mijn zusje aan de telefoon
– De kasten opruimen zonder dat er een peuter aan mijn been hangt
– Winkelen. Zowel on- als offline
– Een zakelijk gesprek aan de telefoon
– Etcetera Etcetera Etcetera

Ik heb lang moeten wachten op mijn kinderen. Ongeveer zes  jaar. Toen het eindelijk zover was, vond ik mijn zwangerschappen, vanwege medicatiegebruik en mijn leeftijd, hartstikke spannend. Nu heb ik twee bloedgezonde, prachtige kereltjes. En blij dat ik met ze ben!
Maar er zijn ook momenten waarop ik de gezamenlijke middagslaapjes zo mis. De uurtjes waarop ze allebei tegelijk in de bedstede lagen en dat moeke dan even snel door het huis kon. Even een vriendin bellen. Heel even zitten zonder continu alert te hoeven zijn.
‘Lekker’, dacht ik dan. ‘Even rust. Heel even de handen vrij’.

Dan voelde ik me niet schuldig. Elke ouder met (kleine) kinderen zou begrijpen dat het even lekker is dat die kleine schreeuwertjes in dromenland liggen. Maar vandaag zei ik het tegen een vriendin. En dát voelde even anders.
‘Oh, heerlijk. Je hebt geen kinderen dit weekend! Geniet ervan!’
Toen ik het eruit had geflapt schrok ik. Toen ging ik dingen zeggen die het alleen maar erger maakten.
‘Zullen we dat taboe gewoon eens doorbreken?’ zei een vriend die erbij was.
‘Laten we gewoon zeggen dat het af en toe heerlijk is om aan jezelf toe te komen!’
‘Inderdaad!’beaamde zij. ‘En laat die roze wolk ook maar weg. Het is eerder een donkerbruine kakwolk waar ik nu even niet in hoef te hangen.’

Mijn kroost ligt nu in bed.
Heerlijk.

Geplaatst in Liefde. Veel liefde

Het hart van de cardioloog

Vroeger. Vroeger toen ik nog wekelijks in de kroeg kwam en veel mannen leerde kennen.

Vroeger. Ik was net achtentwintig. Ik voelde mezelf best heel wat. Eigenlijk. Ik had aan aandacht geen gebrek en schroomde ook niet erom te vragen. Ik pakte Tequila af van vreemde mannen. Dat mocht omdat ik jarig was. Elke week was het groot feest. De rustige jongeman aan de bar viel me meteen op. Hij zocht geen aandacht. Daarom was hij ook zo leuk. Ik raakte met hem aan de klets. Niet dankzij zijn inspanningen hoor. Ik drong me gewoon aan hem op omdat hij me zo leuk leek. Hij was intelligent. Had echt iets te vertellen. En dat bleek. Hij was cardioloog.

Mijn hart begon sneller te kloppen. Een heuse cardioloog naast me aan de bar. Hij vertelde over zijn werk, ik visualiseerde hem in een witte jas en het was raak.
Maar. Op het mobeschaefd blog cardioloogment dat ik deze interessante man ontmoette, had ik net een date gepland met mijn huidige man. Inmiddels de vader van mijn bloedjes van kinderen. De cardioloog belde en vroeg of ik met hem wilde daten. Uit eten. Een filmpje kijken. U kent het wel. Het was niet origineel, maar dat maakte me niet uit. De cardioloog was het voor mij. Ik was echt een beetje op hem. Dat denk ik. Maar ergens voelde ik dat deze mannen voor langere tijd wilde daten. En ik ben niet van lijntjes. Mannen achter de hand houden voor als. Ik zei het tegen hem terwijl mijn hart uit mijn lijf bonkte. Ik zei:
‘Sorry. Ik wil zo graag met je daten. Maar ik heb net met Tijmen afgesproken. En weet je. Ik vind het gewoon niet netjes’.

Het is ook niet keurig om met drie jongens in één week het matras te delen op een smoezelige studentenkamer. Maar weet u, het gebeurt. Het komt in de beste families voor. Maar daten met de cardioloog kon ik niet. Ik zou zijn hart breken.

Af en toe zoek ik hem op. Dan kijk ik op Facebook hoe het met hem gaat. Hij is getrouwd. Hij heeft twee kinderen en een imposante carrière als cardioloog. En ik?
Ik ben dolgelukkig. Blij met mijn keuze en dankbaar dat Tijmen mij ook nog steeds wil. Want het is heus niet altijd makkelijk hoor. Zo’n ingewikkelde vrouw die ook nog stukjes op het internet schrijft.

Ik hou van Tijmen. Belachelijk veel.