Geplaatst in Liefde. Veel liefde

Donderjagen

De afgelopen weken in Apeldoorn komt soms het gemis naar mijn vader naar boven. Als we bezig zijn met het klussen in huis, tijdens een gesprek met de hovenier, op het moment dat ik het kruisje van hem draag. Het gras, dat de vorige buren met liefde en aandacht hebben gezaaid, is aan gort getrapt door onze jongens. Daarom komt er binnenkort een grasmat. Mijn vader had het geweldig gevonden om te zien dat onze jongens zich zo goed vermaken in het huis en vooral in de tuin. Utrecht was volgens hem een bizarre rotstad. De huizen waren te klein en te duur, het was er te druk en er was veel criminaliteit. We deden mijn vader geen plezier met een stadswandeling in Utrecht. Laten we het daar maar bij laten.

Een jaar terug. Doodmoe, maar dolgelukkig.

Soms komt het verdriet en gemis even om de hoek kijken. Als we nieuwe plannen maken. Er moet nog een wastafel boven op onze kamer. De plinten boven wachten geduldig totdat ze gelegd worden. Er is genoeg te doen. Mijn vader was op goede momenten ook altijd bezig. ‘Pa zou trots op jullie zijn´, appte mijn moeder laatst. Ik stak een kaars aan bij zijn foto en slikte.

Afgelopen week was de tuinman op bezoek. Hij observeerde de tuin en de jongens die voetbalden. ‘Als ik ze zo zie donderjagen, zou ik zeker voor een grasmat kiezen´, zei hij.

Donderjagen. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik voelde en hoorde mijn vader. Het woord wordt niet vaak meer gebruikt.
‘Hol op met dat gedonderjaag!´

De tuinman bedoelde het volgens mij niet negatief, hoewel donderjagen letterlijk betekent: zaniken, zeuren, vervelend zijn, gedonder, gezanik en nog meer gezeur. Ik voelde mijn vader ineens heel dichtbij me. Donderjagen. Dat zei mijn vader ook vaak. Wat hij ook vaak zei was: ‘Is dat gesodemieter nou eens afgelopen?´ Woorden en uitspraken die hij vaak deed. Mijn vader was ook altijd alles kwijt en dat herken ik in mezelf.
‘Annie! Woar is mien bril?´ Om er vervolgens achter te komen dat hij gewoon op zijn hoofd stond.

Ik ben een kind van mijn vader en daar ben ik trots op.

Geplaatst in De mensen, Liefde. Veel liefde

Blijf van mijn kind af

´Je moet je blog weer eens bijhouden´, zei mijn man. Hij heeft een punt. Ik moet mijn blog weer eens bijhouden. Ik heb ideeën voor nieuwe jeugdboeken, dichtbundels en boekjes met oneliners uit de Achterhoek die ik hilarisch vind. Ik kom er alleen niet toe om alles uit te werken wat er in mijn hoofd zit. Maar soms brengen bizarre dromen me op mooie en minder mooie ideeën.

Zo lag ik laatst wakker. Ik was ziek, ik had een bonkend hoofd en kon het bed bijna uitzwemmen van de koorts. Ik had bizar gedroomd. Mijn man was in de ban van een andere vrouw. Zij wist namelijk alles van een specifiek merk van stereo-installaties. Hij was zwaar onder de indruk van haar kennis en kunde. Toen ik hem vroeg of hij meer voor haar voelde, verdween hij zwijgend naar de schuur.
Zwetend werd ik wakker. Er lag geen man naast me. Met mijn koortshoofd realiseerde ik me nog wel dat mijn man beneden was gaan slapen omdat hij vreesde voor corona. Hij wilde niet aangestoken worden, want wie moest er dan voor de kinderen zorgen. Ik besloot een documentaire te gaan kijken op mijn telefoon. Even afleiding. Louis Theroux vind ik altijd wel een fijne. Tot mijn vreugde had ik ´Mothers on the edge´ nog niet gezien. Ik keek naar moeders die hun verhaal vertelden over hun zwangerschap en bevalling. En dat is heus niet altijd rozengeur en maneschijn. Er waren moeders die geen liefde voelden voor hun kinderen. Moeders die ervan overtuigd waren dat er moordclowns hun huis binnen zouden vallen. Vaders die met hun handen in hun haar zaten. Ik bekeek de hele taboedoorbrekende documentaire, waarin veel gezegd werd waar in de buitenwereld weinig van begrepen wordt.

Natuurlijk stonden we destijds op scherp toen ik mijn kinderen kreeg. Ik werd nauwlettend in de gaten gehouden op naderende psychoses of depressies. In werkelijkheid gebeurde er niets. Niets lugubers in ieder geval. Na lang wachten was ik zwanger en ik was dolgelukkig. Niet té hoor. Ik kocht niet overdreven veel spullen voor de baby, ik was niet bang dat ik het niet kon. Ik maakte het huis gezellig, ruimde op en gedroeg me als een moeder. Natuurlijk bleef ik wat langer in het ziekenhuis om te checken of ik niet ineens alsnog heel raar ging doen. Dat gebeurde niet.

Bij zoon twee ging het niet veel anders. Ik bleef wat langer in het ziekenhuis, mijn man en zoon van anderhalf kwamen op bezoek en ik had mijn kleinste telg lekker bij me op de kamer. Maar op een kwaadaardig moment kwam er een verpleegkundige binnen met een mededeling.
´Zo. Nu kun je gaan slapen en ik neem Bo mee naar de kinderkamer.´
De leeuwin in me werd wakker.
´Bo gaat helemaal nergens naartoe. Hij blijft hier. Bij mij.´
´Nee hoor. Jij moet slapen. Je hebt slaap nodig. Wij zorgen vannacht voor Bo.´
Ik moest rustig blijven, omdat ik de gedachte van de verpleegkundige niet wilde bevestigen. Die dacht namelijk: ´Die moeder is gek. Ik haal het kind weg.´
´Bo blijft hier´, zei ik gedecideerd. Ik keek naar het kleine propje dat naast me lag in een bakje. Niemand zou hem meenemen.
´Ik ga even overleggen´, zei ze streng.
Alsof ik een schoolkind was dat straf kreeg. Ik klemde mijn hand om het doorzichtige bakje waar Bo in lag. Als iemand hem mee wilde nemen, moesten eerst langs zijn moeder.

Even later ging de deur open. Ik zette me op scherp. Klaar om te vechten voor de rechten van mij en mijn kind. Niemand zou hem mij afnemen.
Mijn man kwam binnen.
´Ik heb net de verpleegkundige gesproken´, zei hij. ´Ze vertelde dat je nogal overstuur was omdat je niet wilde dat Bo naar de kinderkamer gaat.´
Ik knikte. Klaar om te gaan huilen. Ik was helemaal niet overstuur. Daarom bleef ik rustig adem halen.
´Ik heb haar gezegd dat hij gewoon hier kan blijven als jij dat wilt´.

Tevreden keek ik naar mijn slapende mannetje. De irritatie die ik voelde over het stigma dat er op psychische kwetsbaarheden heerst, de boosheid over de vastberaden verpleegkundige die mij geen ruimte gaf… het viel allemaal in het niet bij het zien van mijn blakende baby.

Toen ik afgelopen week de docu van Theroux had uitgekeken, in het holst van de nacht, kwamen mijn oude angsten wel weer naar boven. Het stigma blijft, psychische kwetsbaarheden zijn niet te zien en voor veel mensen onvoorspelbaar. Het is wat het is. Maar neem iemand niet zomaar zijn kind af. Al is het maar voor een nacht. Hallo. Ik ben de moeder.

Geplaatst in Liefde. Veel liefde

Het voordeel van antipsychotica

 

Het voordeel van anti-psychotica is dat je niet meer of minder psychotisch bent. Dat is fijn. Daar kan geen mens het mee oneens zijn. Er kleven echter ook nadelen aan. Dat geef ik eerlijk toe en dat is inmiddels ook wel aan mij te zien. Mijn medicijnen zorgen er allereerst voor dat ik ’s ochtends met geen tien paarden wakker te krijgen ben. Dat is geen pure lui- of brakheid. Het gaat gewoon niet. Een ander nadeel is inmiddels mijn omvang. Ik pas mijn lievelingskleding niet meer. De pillen zorgen namelijk voor een enorme eetlust. Daar kan ik grappig over doen, maar het is gewoon ruk. Nu ben ik niet iemand die zelf gaat rommelen met medicatie. Beter luister je gewoon naar je psychiater. Die extra kilo´s kon ik in eerste instantie nog wel hebben, maar toen ik erachter kwam dat zelfs mijn cholesterol steeg, besloot ik onmiddellijk in actie te komen. Sporten moet ik. Gezond eten zal ik. De paaseitjes verban ik. Ik ga aan de slag mensen. Binnenkort zult u niet meer weten wat u ziet. Of nou ja. Als u mij in mijn lievelingspak van Fabienne Chapot ziet rondhobbelen, weet u dat het gelukt is. Die kilo´s moeten eraf. Ik wil niet alleen mentaal maar ook fysiek gezond zijn. En dat kost mij op dit moment nogal wat moeite. Let´s change this shit.

 

Geplaatst in Liefde. Veel liefde

PERSBERICHT – Aefke ten Hagen overhandigt eerste exemplaar van haar jeugdboek ‘Mijn moeder kookt soep van tafelpoten´ aan journalist en auteur Roos Schlikker

 

Aefke ten Hagen overhandigt eerste exemplaar van haar jeugdboek Mijn moeder kookt soep van tafelpoten aan journalist en auteur Roos Schlikker

ALKMAAR – Op vrijdag 22 november presenteert auteur Aefke ten Hagen Mijn moeder kookt soep van tafelpoten bij De Utrechtse Kinderboekwinkel. Ze overhandigt het eerste exemplaar aan journalist en auteur Roos Schlikker. Het nieuwe jeugdboek van Aefke ten Hagen, dat wordt uitgegeven bij uitgeverij Kluitman, vertelt het verhaal van de elfjarige Fiep, die opgroeit met een moeder met een bipolaire stoornis.

Aefke schrijft dit boek min of meer vanuit eigen ervaring. Ze is zelf een bipolaire moeder en wil haar kinderen hier in alle openheid mee opvoeden. Met het boek wil Aefke het onderwerp bespreekbaar maken voor kinderen en ouders die hiermee worstelen.

MIJN MOEDER KOOKT SOEP VAN TAFELPOTEN
De elfjarige Fiep heeft het er maar moeilijk mee. Terwijl er in haar eigen leven allerlei spannends gebeurt – ze wordt voor het eerst verliefd, op Mats, en ontdekt haar passie voor gitaarspelen – maakt ze zich ook zorgen over wat er thuis aan de hand is. Fieps moeder heeft een bipolaire stoornis en brengt haar de ene dag huppelend naar school in een elfenjurk en is op andere momenten juist erg verdrietig. Dit maakt het leven voor Fiep heel ingewikkeld. Ze vindt het moeilijk om aan haar beste vriendin uit te leggen wat er speelt en Mats durft ze niet mee naar huis te nemen. Wat als haar moeder weer raar gaat doen? Dan komt Fiep erachter dat een bipolaire stoornis erfelijk kan zijn. Ook dat nog! Waarom kan haar leven niet gewoon normaal zijn?

AEFKE TEN HAGEN
Aefke ten Hagen debuteerde in 2010 met de roman In naam van mijn vader, over een vader en dochter met een bipolaire stoornis. In datzelfde jaar kwam onder pseudoniem het boek Koosje uit, over haar eigen ervaringen met een bipolaire stoornis, en later verscheen Tijdens kantooruren, een boek over een pathologisch leugenaar op de werkvloer. Ze schreef ook diverse korte verhalen die in de prijzen vielen en verfilmd zijn (NCRV). Op dit moment werkt Aefke als communicatieadviseur bij een instelling voor Geestelijke Gezondheidszorg.

Mijn moeder kookt soep van tafelpoten | Aefke ten Hagen | € 14,99 | 160 pagina’s | verschijnt in november |Kluitman | isbn 978 90 206 2486 1

 

Geplaatst in Liefde. Veel liefde

Zoeter dan wraak

Zo leuk om aan deze bundel mee te schrijven! Mijn korte verhaal heet: De heidag. Nu ben ik al iemand die zich niet per se verheugt op heidagen, maar dit is er een waar je u tegen zegt. En verder…

Een lijk in een moeras, een onverwacht overlijden in een chique villa, onverklaarbare doden. Ongelukkige omstandigheden of kwade opzet? Hoe sluw moet je zijn? Vergelding, liefde en moord spelen de hoofdrol in tien zinderende verhalen.

Boekpresentatie: 16 november 2019. SAVE THE DATE. 

Zoeter dan wraak bundel SAVE THE DATE

 

Motief voor deze bloedstollende bundel: het goede doel.

AUTEURS:
Linda Jansma, Jacqueline P. F. Coppens, Marcella Kleine, Iris Boter, Marjolein van der Gaag, Anita Terpstra, Diana van Hal, Svea Ersson, Aefke Ten Hagen en Katja Schoondergang

Geplaatst in Liefde. Veel liefde, Pieken en dalen

#Ikbenopen

Vandaag las ik onderstaand berichtje op Twitter:

Vandaag is het de #dagvandepsychischegezondheid. GGZ Nederland is open en helpt mee om mentale gezondheid bespreekbaar te maken. Help jij ook mee? WIE NOMINEER JIJ? #IkBenOpen

Meedoen is simpel. Je tekent met een stift of een fijne pen een rondje op je hand en zet een foto van jezelf op Social Media.

#ikbenopen
#ikbenopen

 

Ja, ik ben dan wel open, maar dat is een heel proces geweest. Eerst schreef ik onder mijn pseudoniem, maar nu ben ik gewoon Aefke. Ik nomineer niemand anders, omdat ik iedereen zijn eigen proces in de openheid gun. Ik wil niemand dwingen om ook open te zijn over haar psychische kwetsbaarheid. Wel weet ik dat ik me beter, gelukkiger en gezonder voel nu ik gewoon kan zeggen: ik ben Aefke en ik heb een bipolaire stoornis. Ik heb een boek geschreven voor (KOPP)kinderen van 10/12 jaar, om hen een hart onder de riem te steken en te zeggen: praat erover. Met een leuke juf, een fijne buurvrouw of een goede vriendin. Houd de vuile was niet binnen, daar word je alleen maar heel verdrietig van.

Daarom nomineer ik mezelf. Ik wil me hard blijven maken voor openheid. Niet alleen voor volwassenen, maar ook voor kinderen.