Categorie: Liefde. Veel liefde

Als je met kinderen ergens naartoe gaat, luisteren ze. Verder eten ze hun bord leeg en kijken ze altijd vrolijk. Ook als iemand ineens in hun koddige wangetje knijpt. Als je kinderen hebt, bedenk je van tevoren precies hoe de dag eruit gaat zien. Dat je bijvoorbeeld in de ochtend wegrijdt, gezellig bij opa op de koffie gaat en samen met opa en oma luncht. Daarna kan het kleinste kotertje lekker slapen in de auto. Hij wordt vooral niet moe tijdens de lunch. Hij stopt geen gehaktballen in zijn glas melk en er gooit ook niemand een kan met water over het eten.

Je kunt het mooi bedenken. Dat kan ik inderdaad heel goed. Samen met mijn eigen moeder had ik een mooi plan voor de maandag. Het zou een dag met een gouden randje worden. Het begon allemaal veelbelovend hoor. Dat moet ik eerlijk zeggen. Mijn kinderen zijn geen monstertjes. Het zijn gewoon kinderen. Kinderen die het saai vinden bij opa op zijn kamer. Ze willen rennen. Racen over de gang. Maar dat is niet netjes, want de mensen die in het verpleeghuis zitten, vinden het echt niet tof. Twee van die gillende kinderen door de tent. Naar buiten dan maar. O shit, het regent. Hadden ZE dat voorspeld dan? Even wachten. Filmpje op YouTube. Deze jongen redt mij ook wel eens uit de brand. Ach, het regent niet meer. Opa en oma naar buiten en moeke met de twee kinderen er achteraan. Bedenk dan niet dat kinderen met fietsjes zich exact bewegen waar jij het bedacht had. De één stuift er als een dolle vandoor en de ander stopt bij elk takje, bloemetje of hondje. En daarna waren de heren moe. Jengelig, drammerig en kapot. Alles. Toch maar naar de lunchtafel. En o, wat zijn we blij dat het makkelijke eters zijn. Maar vertelt u eens: heeft u zin om te eten als u op het punt van instorten staat?

Kortom. Voor het toetje besloot ik om weer naar Utrecht te rijden. En opa en oma vonden het niet erg hoor. Die hebben van het toetje genoten. In alle rust.

 

‘Waarom is papa weg?’, vroeg hij.
‘Hij is eten met een vriendin’, legde ik uit.
‘Vindt papa dat leuk?’
‘Ja, dat vindt papa leuk.’
‘Waarom dan?’

Waarom. Waarom. Die vraag over dat gele fruit laat ik het liefst achterwege. Maar waarom is het alweer zo vroeg donker? Omdat de langste dag van het jaar alweer geweest is.
Waarom. Waarom. Waarom kan het niet altijd lang licht zijn?

 

‘Mogen we buiten in de pyjama spelen met de regenjas van Brandweerman Sam?’

‘Ja, dat mag.’

*juicht*

‘Mogen we ook gillen buiten?’

‘Nee. Dat mag niet. De Mensen slapen nog.’

‘Als De Mensen wakker zijn, mogen we dan gillen buiten?’

‘Nee, dat mag niet.’

‘Mogen we de binnen gillen?’

‘Liever niet. Maar zeker niet buiten. Dat is niet fijn voor De Mensen.’

‘Dan moeten De Mensen hun oren dichtdoen.’

‘Dan moet Tijl zijn mondje dichtdoen.’

*zwijgt even*

‘Nee.’

Ineens was het best rustig in huis. Er vroeg niemand naar het waarom van dingen. Er slingerden geen dino’s door de keuken en niemand eiste een filmpje van Brandweerman Sam. Er schaterde wel een jongetje, maar de interactie tussen hem en zijn oudere broer ontbrak. Ik bracht het jongste kindje naar bed. Hij vertelde me feilloos wat er met Tijl aan de hand was. Zijn bedje was leeg. Zijn tandenborstel weg en het boek van Jip en Janneke ontbrak van de boekenstapel.

Lees verder “Het waarom van dingen” →

‘Waar is je kind?!’, schreeuwde hij ineens in mijn oor.  Ik fietste naar het station. Twee lege zitjes. De man gebaarde. Het was bizar dat ik als vrouw alleen, gekleed in een jurk met ontblote onderbenen, de straat op ging. Ik dacht aan de momenten dat de zitjes goed gevuld waren met mollige kinderarmpjes en schoppende beentjes. De mondjes die geen moment stil stonden en hun moeder dirigeerden naar brandweerauto’s en hijskranen.

‘Waar is je kind?’

Mijn kinderen zijn thuis. Ik ga een dag bijkletsen met een vriendin. Appen en bellen is fijn, maar niet leuk genoeg. Mijn man mag op deze mooie, zonnige lentedag alleen met deze schatjes optrekken. Of ik me schuldig voel?

Nee.

De enige die zich schuldig voelde, was de man die mij vroeg waar mijn kind was. Ik gaf hem geen antwoord op zijn vraag, maar fietste een stukje mee en zei hem dat ik zo geschrokken was omdat hij ineens zo schreeuwde. 

‘Sorry mevrouw!’ zei hij snel. Overspoeld door schuldgevoel vervolgde hij zijn pad. Mij met mijn lege zitjes achterlatend. 

Ik kwam een Bob de Bouwerhelm tekort.
Mijn zoontjes sloegen elkaar geregeld de hersens in om het gele speelgoeditem te bemachtigen. Omdat ik de hersens van mijn kinderen graag wil beschermen, postte ik vanochtend bovenstaand bericht. Op de weggeefgroep. ‘Mijn’ weggeefgroep. 

Lees verder “De kracht van de weggeefgroep” →

Bij de kapper is een ruit ingegooid. Van de week werd er bij ons in de straat een auto in brand gestoken. De ramen werden ingeslagen en de bekleding in vuur en vlam gezet. En overal op straat vind ik slagroomspuiten. Ik zie groepjes hangende jongeren bij mij voor de deur. Meisjes met hoofddoeken. Losgeslagen op verschillende manieren. Het lange stof wapperend in de wind. Een wulpse glimlach. Een blikje dat op straat geworpen wordt, komt rollend onder een auto terecht. Het roepen. ‘Kijk dan die rok wat ze aanheeft! Wat een slet! Ofnie?’ ‘Ach jongen! Beter ga je naar huis!’

Lees verder “Te lange, lastige zomeravonden” →