‘Mogen we buiten in de pyjama spelen met de regenjas van Brandweerman Sam?’
‘Ja, dat mag.’
*juicht*
‘Mogen we ook gillen buiten?’
‘Nee. Dat mag niet. De Mensen slapen nog.’
‘Als De Mensen wakker zijn, mogen we dan gillen buiten?’
‘Nee, dat mag niet.’
‘Mogen we de binnen gillen?’
‘Liever niet. Maar zeker niet buiten. Dat is niet fijn voor De Mensen.’
‘Dan moeten De Mensen hun oren dichtdoen.’
‘Dan moet Tijl zijn mondje dichtdoen.’
*zwijgt even*
‘Nee.’
De mensen vragen mij vaak of ik nog tips heb. Ze zoeken mij niet op voor tips voor mooie vakanties, schoonmaakweetjes of opvoedingsadviezen. De mensen willen van mij weten welke boeken er mee moeten op vakantie.
Ik geef u mijn vakantie top 3. Let wel. De boeken staan in willekeurige volgorde. Ik kan gewoon niet kiezen. Ik geef ook geen sterren of andere kwantitatieve scores. Ik geef u gewoon drie mooie boeken mee.
Het kippencollectief
Een boek dat je tijdens je reis in het vliegtuig of in een middag op het strand zonder veel moeite uitleest. Kakelvers van de pers: het kippencollectief. Hardop lachen mag en een glimlach is gegarandeerd.
Echte barkeepers heten Henk
Ik ben fan van Marja West. Uitgeteld (oeps… stiekem een vierde boek) was echt té grappig en bijzonder. Henk is een totaal ander boek. Het is een thriller waarbij je soms hardop in de lach schiet. En inmiddels weet ik: Oost, West, West Best.
Ibiza land van liefde
Na dit boek houd je niet alleen van Ibiza, maar ook van de schrijfster. Mireille van Hout schrijft zo mooi, zo zorgvuldig. Een boek om van te houden en mee te nemen in je vakantiekoffer.
‘Mevrouw, kunt u mij helpen… Ik zat in een hoosbui… en ik miste de afslag…mijn TomTom ligt thuis en ik kom uit Brabant…Ik moet naar mijn dochter… Mag ik alstublieft even bellen…’
Aan mijn deur stond een verdwaalde mevrouw. Dapper vanuit Brabant vertrokken om haar dochter te bezoeken.
‘Komt u toch binnen’, zei ik. De wildvreemde dame welkom hetend in mijn rommelige keuken.
‘Dag jongelui’, begroette de oma mijn verbaasde zoontjes die van schrik niet meer met hun lunch durfden te gooien.
Ik gaf de dame een stoel, de telefoon en pakte bovenuit de keukenkast alvast een kopje en een schoteltje. Deze dame kon ik geen mok van Blond voorzetten. Toen ze haar kleindochter aan de telefoon had gehad, leek ze opgelucht.
‘Ze komt me halen’, lachte ze. Ik zette koffie terwijl de vrouwelijke vreemdeling een gesprek met mijn zoon aanging. Hij vertelde dat hij bij Ben had gelogeerd, de dame vroeg hem waarom hij geen melk lustte. Want dat was zo gezond. Ik had de dame blijkbaar een praatstoel gegeven, want ze kletste de volle drie kwartier rond. Ik vond het eigenlijk wel gezellig, dit onverwachte bezoek. Ze converseerde even later met mijn man over het mooie Brabant, de Efteling en haar man die in een verpleeghuis woont. Plotseling zag de dame haar kleindochter aan komen. Haar ogen straalden. ‘Dat is Nienke’, zei ze. ‘De schat’.
Ik deed de deur open voor haar kleindochter. De nieuwsgierige driejarige in mijn kielzog.
‘Hallo, ik kom oma ophalen’, zei ze en: ‘Ik vind het knap hoe je hier terecht bent gekomen’, nadat ze haar oma liefdevol gedag had gezegd.
De oma van het meisje nam uitgebreid afscheid van mijn twee kleine schatjes.
‘Reusachtig bedankt’, zei de dame. Ik glimlachte, omdat ik het verschrikkelijk graag gedaan had.
We zwaaiden haar uit. Net alsof het ook een klein beetje onze oma was.
Ineens was het best rustig in huis. Er vroeg niemand naar het waarom van dingen. Er slingerden geen dino’s door de keuken en niemand eiste een filmpje van Brandweerman Sam. Er schaterde wel een jongetje, maar de interactie tussen hem en zijn oudere broer ontbrak. Ik bracht het jongste kindje naar bed. Hij vertelde me feilloos wat er met Tijl aan de hand was. Zijn bedje was leeg. Zijn tandenborstel weg en het boek van Jip en Janneke ontbrak van de boekenstapel.
‘Waar is je kind?!’, schreeuwde hij ineens in mijn oor. Ik fietste naar het station. Twee lege zitjes. De man gebaarde. Het was bizar dat ik als vrouw alleen, gekleed in een jurk met ontblote onderbenen, de straat op ging. Ik dacht aan de momenten dat de zitjes goed gevuld waren met mollige kinderarmpjes en schoppende beentjes. De mondjes die geen moment stil stonden en hun moeder dirigeerden naar brandweerauto’s en hijskranen.
‘Waar is je kind?’
Mijn kinderen zijn thuis. Ik ga een dag bijkletsen met een vriendin. Appen en bellen is fijn, maar niet leuk genoeg. Mijn man mag op deze mooie, zonnige lentedag alleen met deze schatjes optrekken. Of ik me schuldig voel?
Nee.
De enige die zich schuldig voelde, was de man die mij vroeg waar mijn kind was. Ik gaf hem geen antwoord op zijn vraag, maar fietste een stukje mee en zei hem dat ik zo geschrokken was omdat hij ineens zo schreeuwde.
‘Sorry mevrouw!’ zei hij snel. Overspoeld door schuldgevoel vervolgde hij zijn pad. Mij met mijn lege zitjes achterlatend.
Ik kwam een Bob de Bouwerhelm tekort.
Mijn zoontjes sloegen elkaar geregeld de hersens in om het gele speelgoeditem te bemachtigen. Omdat ik de hersens van mijn kinderen graag wil beschermen, postte ik vanochtend bovenstaand bericht. Op de weggeefgroep. ‘Mijn’ weggeefgroep.
1 Zeggen: ‘Jongens, zo meteen is het weer huilen geblazen’. En dat je kinderen dat ook al na gaan zeggen. ‘Huile blaas’.
2 Tellen en zeggen. ‘Tijl, ik merk dat jij niet luistert. Mama gaat even tellen. Als ik bij drie ben, heb jij je jas aan. Één… twee… drie…’
3 Überhaupt. Over jezelf praten in de derde persoon. ‘Mama’.
4 Door de stad lopen en denken: ‘hier ben ik lang niet geweest!’
5 In een winkel komen en vinden dat je niets nodig hebt.
6 Stiekem platte schoenen in je auto verstoppen en op je werk komen op hoge hakken.
7 Eigenlijk nooit meer uit eten gaan omdat je dan altijd oppas moet vragen.
8 Zeggen: ‘Tijl, ga maar even sorry zeggen tegen Bo’.
9 Het laatste stukje naar de Kinderopvang sneller lopen. Omdat je zo blij bent dat je je kroost weer ziet.
Bij de kapper is een ruit ingegooid. Van de week werd er bij ons in de straat een auto in brand gestoken. De ramen werden ingeslagen en de bekleding in vuur en vlam gezet. En overal op straat vind ik slagroomspuiten. Ik zie groepjes hangende jongeren bij mij voor de deur. Meisjes met hoofddoeken. Losgeslagen op verschillende manieren. Het lange stof wapperend in de wind. Een wulpse glimlach. Een blikje dat op straat geworpen wordt, komt rollend onder een auto terecht. Het roepen. ‘Kijk dan die rok wat ze aanheeft! Wat een slet! Ofnie?’ ‘Ach jongen! Beter ga je naar huis!’
De mensen vroegen vooral vaak waarom ik nog geen kinderen had. Soms zeiden ze zelfs dat ik wel op mocht schieten. Ik was immers al in de dertig. Toen Tijl zich na een jaar of zes aandiende en even later Bo in aantocht was, waren de mensen tevreden. De mensen vragen nu eigenlijk nooit waar de derde blijft. We hebben er twee. We zijn ‘klaar’. Alsof je net de kamer gestofzuigd hebt. Dan ben je ook klaar en kun je over naar andere suffe taken waar je geen zin in hebt.
Vanavond zette ik de schoentjes van mijn twee bloedjes in de keuken en ineens voelde ik het weer. Er zou nog best een paar schoentjes bij in de keuken passen. Natuurlijk is het al druk. Twee van die kleine vlerken. En natuurlijk ben ik ook wel eens zwaar geïrriteerd. Als er eentje met vieze laarsjes door de keuken banjert. Als er weer pap in de gordijnen zit. Als ik een trap in mijn buik krijg omdat meneertje niet op de commode wenst te liggen.
Maar léuk dat ik het vind.
De bloedjes houden me in het hier en nu. Zorgen voor een kind is namelijk heel aards. Een kind hoeft niet te shoppen op Zalando. Een kind hoeft geen extra paar nieuwe schoenen of het meest trendy houten speelgoed. Een kind wil eten, slapen, drinken en spelen. Spelen met mama of papa. Bouwen met Duplo of met water spetteren in de gootsteen. Liedjes maken van onverstaanbare woorden.
Ik wil er nog wel een. Natuurlijk ben ik blij dat ze gezond zijn. Dat iemand van mijn leeftijd uiteindelijk toch nog maar liefst twéé gezonde kinderen mocht krijgen. Dat het goed met ze gaat. Dat het goed met óns gaat. Grenzeloos dankbaar ben ik.
Ik hoef niet nog per se een meisje. Natuurlijk zou ze welkom zijn. We zouden haar met open armen ontvangen. Op haar vierde verjaardag zou ze een handstand doen in het gras en dan zou ik zeggen dat ze dat al heel knap deed. Maar een derde jongetje zou ook zo gezellig zijn. Drie van die kleine vlerken. Knoeiend in de zandbak. Ruziënd over de grote politiewagen en mama moet weer komen want hij begon.
Maar er mist altijd een schoot voor één kind. Een paar extra warme armen en handen. Extra oren en extra tijd. Maar de rationele argumenten winnen het niet van mijn gevoel.
Dat betekent niet dat ik niet grenzeloos dankbaar ben. En het gaat nooit gebeuren, een derde kind. Dat vind ik beter dan goed. Ik ben blij en gelukkig. Maar de wens blijft. En ik heb besloten.
Dat mag er zijn.
De mensen schrikken er zo van als iemand het benoemt.
‘Lekker. Even geen kinderen. Nu kunnen Johan en ik tenminste eindelijk even rustig de zolder opruimen’.
Anderen reageren dan geshockeerd. Prijs je eens gelukkig met je gezonde kinderen! Hoe durven de mensen zo te praten over hun bloedjes. ‘Lekker. Even geen kinderen’.
Maar nu even hypothetisch. Stel dat ik tijd voor mezelf heb. Dan wil ik wel even
– Mijn boek afschrijven
– Bloggen
– Een mooi boek lezen
– Een weekend weg met mijn leuke man
– Kletsen met vriendinnen
– Uren bijbeppen met mijn zusje aan de telefoon
– De kasten opruimen zonder dat er een peuter aan mijn been hangt
– Winkelen. Zowel on- als offline
– Een zakelijk gesprek aan de telefoon
– Etcetera Etcetera Etcetera
Ik heb lang moeten wachten op mijn kinderen. Ongeveer zes jaar. Toen het eindelijk zover was, vond ik mijn zwangerschappen, vanwege medicatiegebruik en mijn leeftijd, hartstikke spannend. Nu heb ik twee bloedgezonde, prachtige kereltjes. En blij dat ik met ze ben!
Maar er zijn ook momenten waarop ik de gezamenlijke middagslaapjes zo mis. De uurtjes waarop ze allebei tegelijk in de bedstede lagen en dat moeke dan even snel door het huis kon. Even een vriendin bellen. Heel even zitten zonder continu alert te hoeven zijn.
‘Lekker’, dacht ik dan. ‘Even rust. Heel even de handen vrij’.
Dan voelde ik me niet schuldig. Elke ouder met (kleine) kinderen zou begrijpen dat het even lekker is dat die kleine schreeuwertjes in dromenland liggen. Maar vandaag zei ik het tegen een vriendin. En dát voelde even anders.
‘Oh, heerlijk. Je hebt geen kinderen dit weekend! Geniet ervan!’
Toen ik het eruit had geflapt schrok ik. Toen ging ik dingen zeggen die het alleen maar erger maakten.
‘Zullen we dat taboe gewoon eens doorbreken?’ zei een vriend die erbij was.
‘Laten we gewoon zeggen dat het af en toe heerlijk is om aan jezelf toe te komen!’
‘Inderdaad!’beaamde zij. ‘En laat die roze wolk ook maar weg. Het is eerder een donkerbruine kakwolk waar ik nu even niet in hoef te hangen.’
Mijn kroost ligt nu in bed.
Heerlijk.
Algemeen BeschAEFd Nederlands 